‏نمایش پست‌ها با برچسب جامعه. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب جامعه. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۱/۰۳/۲۷

زن = مرد یعنی انسان = انسان؛ آینده‌ای روشن برای ایران بسازیم


شنبه ۲۷ خرداد ۱۳۹۱

جامعه‌ای که در آن زنان به حاشیه رانده شده باشند، به هیچ جایی نخواهد رسید. زیرا نیمی از انسان‌های جامعه در آن حضور، نقش و جایگاهی ندارند. این جامعه از نیم فلج شده است و اگر درمان نشود، سرانجامی نخواهد داشت. چون زن و مرد در کنار هم و با هم می‌شوند انسان. جامعه سالم انسانیت را معیار قرار می‌دهد و با گذشت زمان، انسانیت و همنوع دوستی آن را به آینده‌ای روشن خواهد رساند.

فرض کنید این توانایی را داشتیم که می‌توانستیم نیمی از بدن خود را به مدت چند ساعت فلج کنیم. به نظرتان در آن چند ساعت چه بر سر ما می‌آمد؟ آیا آرزو نمی‌کردیم که این زمان هر چه زودتر به پایان برسد و به روال عادی زندگی خود برگردیم؟ در آن چند ساعت چقدر محدود می‌شدیم؟ قطعاً در همان چند ساعت خیلی از بخش‌های زندگی ما از این رو به آن رو می‌شدند. حالا فرض کنید این چند ساعت به مدت چند روز، چند هفته، چند ماه، چند سال، و در نهایت تا پایان عمر انسان باشد. تصورش بسیار سخت است چون در همان چند ساعت کلی درد و رنج و سختی کشیده‌ایم و دچار مشکل شده‌ایم چه برسد به اینکه زمان آن فراتر از چند ساعت برود. حکایت جوامعی هم که در آن‌ها زنان از حقوق اولیه و انسانی خویش محرومند همین است. شاید بسیاری از مردم این جوامع - چه زن و چه مرد - فکر کنند که زندگیشان با این شرایط خیلی خوب است اما واقعیت این است که چنین جامعه‌ای در حال رفتن به سوی عقب ماندگی و پسرفت است. سقوط یک جامعه تدریجی است. سقوط مرحله به مرحله پیش می‌رود و در نهایت به مرحله پایانی خود یعنی نابودی و تباهی می‌رسد. آن هنگام است که شاید بسیاری از مردم متوجه اشتباهات تلخ و جبران ناپذیر خود در گذشته بشوند اما شاید دیگر دیر شده باشد. جبران اشتباهات هزینه و زمان خاص خودشان را دارند و شاید وضع به مرحله‌ای برسد که جامعه نتواند خود را در یک مدت زمان کوتاه از دست این گرفتاری‌ها رها کند. پس باید کاری کنیم که به آن مراحل نرسیم. به عبارت دیگر همه با هم مانع پسرفت و سقوط جامعه بشویم و سعی کنیم آن را در مسیر رشد و پیشرفت قرار داده و به سمت آن هدایت کنیم. اما به سرانجام رساندن این کار چگونه است؟


شعار دادن و نوشتن جمله‌ها و مطالب زیبا خوب و مفید است اما مهم داشتن اعتقاد و باور قلبی و ذهنی به این شعارها و در نهایت عمل کردن به آن‌ها است. تساوی و برابری حقوق زن و مرد با حذف باورهای ناردست، تغییر آن‌ها، آشنایی با اندیشه‌های انسانی، و افزایش آگاهی مردم بدست می‌آید. در راه رسیدن به این هدف همه باید تلاش کنند. هم زن و هم مرد. به ویژه در جامعه ایران. جامعه آگاه و سالم از خانواده‌های آگاه و سالم ساخته می‌شود. پدر و مادر باید فرزندان را برای رسیدن به یک نسل بیدار و آگاه تربیت و پرورش دهند. وقتی خانواده‌ها به سطح مطلوبی از اصول اخلاقی و انسانی برسند، جامعه خود به خود یک مرحله به پیش خواهد رفت. هر نسلی از نسل قبلی خود آگاه‌تر شده و روند رو به رشد جامعه متوقف نخواهد شد.

رفع تبعیض جنسیتی و رسیدن به حقوق انسانی برای زنان نیازمند کمک و همیاری همه افراد یعنی هم زنان و هم مردان است. شاید بتوان گفت که کار هر یک از ایشان در این زمینه، کارکرد و برد خاص خودش را دارد. مثلاً یک زن بیدار و آگاه باعث بیداری زنان دیگر می‌شود. یک مرد بیدار و آگاه هم باعث تغییر نگرش در مردان دیگر می‌شود. همچنین کارهای هر دو - چه زن و چه مرد - بر دیدگاه، بینش و نگرش جنس مخالف موثر و تاثیرگذار است. وقتی یک زن بداند حق و حقوقش چیست، دیگر مانند گذشته فکر نمی‌کند و حرکت را آغاز خواهد کرد. وقتی باور یک مرد در مورد زنان تغییر کند، خود او یکی از افرادی می‌شود که یا وارد عرصه حمایت از زنان خواهد شد، یا از ایشان حمایت و پشتیبانی خواهد کرد و یا دیگر به دنبال سنگ اندازی و مانع تراشی نخواهد بود.

جامعه ایران هم بالاخره در همین مسیر قرار گرفت. در حال حاضر در آغاز راه هستیم و نباید خسته و نا امید شد. رشد و پیشرفت جامعه یک شبه به دست نمی‌آید. تغییرات بزرگ نیازمند تغییرات جزئی و کوچک هستند. شاید این تغییرات جزئی و کوچک در ظاهر دیده نشوند، اما همین‌ها سنگ بنای اصلی و پایه و اساس آینده هستند. تا خودمان را تغییر ندهیم، هیچ چیزی تغییر نخواهد کرد. هر کسی هم باید این تحول را از خودش شروع کند. تغییر و تحولات سازنده و آینده‌نگر. در درجه اول فردی و بعد گروهی. اگر بخواهیم می‌توانیم.

۱۳۹۱/۰۳/۰۹

خودسانسوری: از اظهار نظر و نوشتن دیدگاه در شبکه‌های اجتماعی می‌ترسم! فقط لایک، تعریف، تمجید، رای مثبت، به به، چه چه و ...

سه‌شنبه ۹ خرداد ۱۳۹۱

برای کسانی که در شبکه‌های اجتماعی (مانند فیس‌بوک، مای‌اسپیس، فرندفید، و ...) و لینکدانی‌های وب فارسی (مانند بالاترین، دنباله، و ...) حضور دارند، این سه حکایت آشنا است...

حکایت اول:

به صرف اینکه با هم دوست هستید، انتظار دارد همیشه او را تایید کنی حتی وقتی اشتباه می‌کند... فحش می‌دهد، باید بگی آفرین!... کار اشتباه می‌کند، باید کارش را درست جلوه دهی... درخواست غیرمنطقی دارد، باید بپذیری... با یک نفر مشکل دارد، می‌خواهد تو هم با آن فرد مشکل داشته باشی!... در نهایت همیشه باید از او و کارهایش خوشت بیاد و لایک تقدیم کنی! در غیر این صورت دوستی بی دوستی. نامش را هم می‌گذارند دوستی صمیمانه.

حکایت دوم:

در فضایی که دسته‌بندی، جبهه‌گیری، رنگ‌ها، و ... معیار هستند و تو می‌خواهی خودت باشی اما اصرار دارند که به هر نحوی شده به تو برچسب بزنند، آیا دل و دماغی برای نوشتن اندیشه‌ها و بیان دیدگاه‌ها باقی می‌ماند؟... در جایی که کوچکترین اظهار نظر مخالف و متفاوت به هزار و یک چیز تعبیر و تفسیر می‌شود و خیلی‌ها قبل از شنیدن سخنت، برایت دادگاه تشکیل می‌دهند، قاضی می‌شوند، می‌برند و می‌دوزند و در نهایت حکم صادر می‌کنند، آیا گفتگو معنی دارد؟... اگر نه با این طرفی‌ها باشی و نه با آن طرفی‌ها، باید انتظار هر چیزی را داشته باشی... انتقاد می‌کنی، می‌گویند چرا تخریب می‌کنی؟!... تعریف، حمایت، و پشتیبانی می‌کنی، می‌گویند تو از آن طرفی‌ها هستی!... بعد در نهایت همگی با هم می‌گویند چرا نمی‌نویسی؟!... چرا حرف نمی‌زنی؟!...

حکایت سوم:

من و گروهم فکر می‌کنیم خوب هستیم پس ما مجاز به انجام دادن هر کاری هستیم. اگر ما کار اشتباه انجام دهیم، چون همیشه خودمان خود را تایید می‌کنیم، کار ما اشتباه نیست! چون تصور می‌کنیم کارمان درست است، پس ما درست هستیم. چون «خود گویی و خود خندی، عجب مرد هنرمندی» مصداق حال و روز ما است. ما مجاز به انجام دادن هر کاری هستیم، اما اگر دیگران همان کارها را انجام دهند، قیامت برپا می‌کنیم! از نظر ما مرگ خوب است اما فقط برای همسایه.

نتیجه پایانی:

خودسانسوری، درجا زدن و پسرفت. کار اصلی هم می‌شود لایک، رای مثبت، تعریف، تمجید، به به، چه چه، قربان صدقه رفتن، و ...